Niezłożenie oświadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 2 prawa zamówień publicznych, przez osoby występujące w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego po stronie zamawiającego, stanowi samodzielny czyn naruszenia dyscypliny finansów publicznych, na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Mimo że przepisy nie precyzują dokładnego momentu, w którym takie oświadczenia powinny być złożone, nie ulega wątpliwości, że chodzi o okres prowadzenia postępowania o zamówienie publiczne, a nie okres po jego zakończeniu.
STAN FAKTYCZNY
Rzecznik dyscypliny finansów publicznych skierował do Regionalnej Komisji Orzekającej w B. wniosek o ukaranie pana Jarosława S., burmistrza miasta W., karą upomnienia za to, że wykonując czynności zamawiającego w trzech postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, nie złożył pisemnych oświadczeń o braku lub istnieniu okoliczności skutkujących wyłączeniem go z tych postępowań.
UZASADNIENIE
Jarosław S. wniósł o uniewinnienie go od stawianych zarzutów, powołując się na następujące okoliczności:
- brak wpływu naruszenia na wynik postępowania o zamówienie publiczne;
- brak swojego zawinienia (niezłożenie oświadczeń wynikało z przeoczenia podległych mu
  pracowników),
- skuteczne złożenie stosownych oświadczeń po ujawnieniu braku podczas kontroli
  prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej.
Regionalna komisja orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy RIO w B. uznała obwinionego winnym nieumyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych, określonego w art. 17 ust. 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i wymierzyła mu karę upomnienia. Komisja I instancji wskazała, że przepis art. 17 ust. 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ustanawia samoistną przesłankę odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, która nie wymaga wykazywania wpływu naruszenia na wynik postępowania o zamówienie publiczne. W jej ocenie niedopatrzenie podległego pracownika nie zwalnia z odpowiedzialności osoby, która osobiście jest zobowiązana do złożenia oświadczenia. Uznała też, że oświadczenia złożone już po udzieleniu zamówienia publicznego nie są skuteczne.
Główna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, rozpatrująca odwołanie obwinionego, podzieliła powyższe argumenty komisji orzekającej I instancji. Zaniechanie, polegające na niedopełnieniu, w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, obowiązku określonego w art. 17 ust. 2 prawa zamówień publicznych, stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych na podstawie samodzielnej przesłanki określonej w art. 17 ust. 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Późniejsze złożenie oświadczeń nie może być uznane za skuteczne usunięcie uchybienia. Mimo że przepisy nie precyzują dokładnego momentu, w którym takie oświadczenia powinny być złożone, nie ulega wątpliwości, że chodzi o okres prowadzenia postępowania o zamówienie publiczne, a nie okres po jego zakończeniu. Oświadczenia są instrumentem realizacji zasady bezstronności, określonej w art. 7 ust. 2 prawa zamówień publicznych i podstawą wykonywania dalszych czynności postępowania. Niezłożenie oświadczenia wprost narusza zasadę art. 7 ust. 2 prawa zamówień publicznych, bowiem osoba, która nie dopełnia omawianego obowiązku, już z samego tego powodu nie daje oferentom gwarancji (zapewnienia) bezstronności.
W konkluzji GKO stwierdziła, że obwiniony Jarosław S. swoim zaniechaniem naruszył dyscyplinę finansów publicznych i podzieliła pogląd komisji orzekającej I instancji, iż do naruszenia tego doszło z winy nieumyślnej.
Jednocześnie, po wnikliwej ocenie materiału dowodowego, GKO uznała, iż istnieją podstawy do uwzględnienia odwołania obwinionego w zakresie orzeczenia o karze i odstąpiła od jej wymierzenia. Stopień szkodliwości czynu - w tym konkretnym przypadku - nie był znaczny, bowiem miał cechy niezamierzonej pomyłki. Niezłożenie wymaganych oświadczeń przez obwinionego nie było podyktowane zamiarem ukrycia przez niego okoliczności, wyłączających go z postępowania, bowiem istnienia takowych kontrola UKS nie stwierdziła.
Sprawa DF/GKO-4900-47/51/07/1995
ELŻBIETA GNATOWSKA
Gazeta Prawna
9 lipca 2008 roku

Inna sprawa: czy  przygotowanie/sporządzenie kosztorysu inwestorskiego przez projektanta jest traktowane jako uczestniczenie w przygotowaniu postępowania? Ja uważam że tak. Jeżeli tak to projektant też powinien złożyć Zp-11.

Małe sprostowanie: uważam że projektant uczestniczył w przygotowaniu postepowania - wobec czego nie powinien składać ZP-11.

Inna sprawa: czy  przygotowanie/sporządzenie kosztorysu inwestorskiego przez projektanta jest traktowane jako uczestniczenie w przygotowaniu postępowania? Ja uważam że tak.

Ja uważam że nie.